Łuszczyca typu I to tzw. typ młodzieńczy, w którym pierwsze objawy choroby ujawniają się przed końcem 30 roku życia, w szczególności między 16 na 20 rokiem życia. Przebieg choroby jest trudny, a ryzyko pojawienia się tej dolegliwości podnoszą cechy genetyczne (zwykle jest dziedziczona). Zaburzenie objawia się występowaniem na całym naskórku łuszczących się, nieestetycznych wykwitów. Grube i czerwone zmiany na skórze występują zwykle na łokciach i kolanach oraz innych częściach nóg, na głowie, twarzy, w dolnej części pleców, a także na dłoniach i stopach. Choroba, mimo że dość nieprzyjemna, nie jest zaraźliwa.

Łuszczyca typu I – przyczyny i charakter dolegliwości

Łuszczycę typu I cechuje przewlekły i nawrotowy charakter. Jej przyczyny nie są do końca znane, ale przypuszcza się, że choroba ma głównie podłoże dziedziczne oraz że na jej rozwój mogą mieć też wpływ bodźce środowiskowe, nadwaga, przebyte infekcje, leki, stres, zaburzenia hormonalne, dieta i używki. Łuszczyca typu I miewa różny przebieg i formę, które zależą w dużej mierze od stopnia jej zaawansowania. Zmiany skórne przypominają grzybicę, dlatego dobrze jest ją wykluczyć na początku terapii w badaniach mikologicznych. Wykwity mogą mieć charakter pojedynczych zmian lub, najczęściej w stadium zaawansowanym, przybierać ogólną, plackowatą formę. Inne objawy mają też szczególne odmiany łuszczycy, np. choroba paznokci (poprzeczne rowki na płytce paznokciowej, kruchość, olejowe plamy). Chorobie często towarzyszy świąd i ból.

Łuszczyca typu I – leczenie

Leczenie łuszczycy typu I, w zależności od stadium zaawansowania, może mieć charakter miejscowy i systemowy. W formach łagodnych stosuje się zazwyczaj specyfiki zawierające składniki takie, jak: kwas salicylowy, dziegieć, siarka, mocznik czy pochodne witaminy A i D. Ulgę przynoszą też okłady i ziołolecznictwo. W przypadkach cięższych, także w łuszczycy stawowej, stosuje się leki biologiczne podawane ogólnie, np. podawany dożylnie infliksymab lub podskórnie Simponi. W leczeniu stosuje się też naświetlanie promieniami UV. Ważne w walce z chorobą okazuje się unikanie stresu, używek, a także niektórych leków (leki przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, beta-blokery). Niekiedy w terapii łuszczycy typu I niezbędne okazują się rehabilitacja oraz leczenie sanatoryjne. Ze względu na młody wiek pacjentów i wstyd wynikający z dyskomfortu w kontaktach społecznych zaleca się psychoterapię.

Polecane zabiegi leczenia łuszczycy typu I:

Konsultacja dermatologiczna